امشب به نیمه ماه مبارک رمضان رسیدیم ٬ شبی که فرا رسیدن آن را طنین الله عده ای زن مرد و بزرگ و کوچک بشارت میدادآری امسال نیز همانند سالهای پیش مردم ما برای سرپا نگه داشتن یک سنت قدیمی دورهم جمع شده و به خانه های همسایه ها می رفتند و آنها نیز بنوبه خود به این جمع پیوسته و تا ۷ خانه همراهی میکردند و لی اینهمه فقط برای این اجرا میشد تا لااقل این عادت نیز از بین نرود. براستی ترکمنان در ماه رمضان عادتها و آداب و رسوم خاص خود را داشتند که میرود تا یکی پس از دیگری این عادتها به فراموشی سپرده شود.

ماه رمضان جدا از فضائل روحانی خود برای ترکمنها هر روزش برابر بود با عید ٬ دختران جوان در خانه های هم تا سحر می نشستند و بافتنی  و چیزهای دیگر البته این ها بهانه ای بود تا دور هم جمع شوند و تا سحر باهم باشند

یک از مراسم این ماه شب قدر بود که حالا هم هم با شدت کمتر ادامه دارد در این شب سفره عید در هر خانه برپا بود و مردم تا سحر به دید و بازدید هم می رفتند

البته در عصر آن روز مردم برک (نوعی خوراکی ترکمنی ) و بشمه (نوعی شیرینی ) می پختند و به خانه همسایه ها و آشنایان می فرستادند .

و بعد از چند روز عید فطر می رسید عید بزرگ مسلمانان در کنار عید قربان . این روز را ترکمنها سه روز عید میگیرند هرچند دولت اسلامی ما به این عید و عید قربان اهمیتی نمیدهد و این روز برایش با سایر تک تعطیلیها برابر است

زخم را باز نکنیم . این همه عادات زیبا و مفرح رفته رفته میرود تا به فراموشی سپرده شود بر ماست تا جلوی این روند را بگیریم و نگذاریم تا ماه رمضان با تمام زیباییهایش همانند سایر ماهها بگذرد

شمس الدین جوان فعال و زحمتکشی بود ولی ادم نمیدونه که آینده چه سرنوشتی رو براش رقم بزنه

خداوند به مادر و همسرش صبر بده .

از همان روزیکه فرزندان آدم             صدر پیغام آوران حضرت باری تعالی

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید:

آدمیت مرده بود !          گرچه آدم زنده بود!

از همان روزیکه یوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزیکه با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود !          گرچه آدم زنده بود!

بعد دنیا ‌، هی پر از آدم شد و ، این آسیاب ، گشت و ... گشت

قرنها از مرگ آدم هم گذشت . ای دریغا ، آدمیت ، برنگشت

قرن ما .. قرن مرگ آدمیتست

صیغه دنیا ، زخوبیها ، تهیست .     صحبت از پاکی ، مروت ، ابلهیست

صحبت از عیسی ، موسی ، محمد ، نابجاست

قرن ، قرن موسی چمبه هاست .

من که از پژمردن یک شاخه گل ،  از فغان یک قناری در قفس ، از دیدن قاتلی بر دار..

اشک در چشمانم و ... بغضم در گلوست :

مرگ او را از کجا باور کنم ؟

صحبت از پژمردن یک برگ نیست . وای .. جنگل را بیابان میکنند

دست خون آلود را در پیش چشم خلق ، پنهان میکنند

هیچ حیوانی ، به حیوانی نمی دارد روا، آنچه این نامردمان ،با جان انسان میکنند

صحبت از پژمردن یک برگ نیست . فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل ، .. یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست .

فرض کن جنگل ، بیابان بود از آن روز نخست .

در کویری سوت و کور.... در میان مردمی با این مصیبتها ، صبور

صحبت از مرگ محبت ، مرگ عشق ، گفتگو از مرگ انسانیت است .

آغاز سال ۱۳۸۷ بر همه شما مبارک باد